hannekes blog kleinHanneke's Stappenplan
In deze reeks artikelen neemt Hanneke u mee in de diverse stadia die zij doorlopen heeft in haar strijd tegen borstkanker. 


hannekes blog kleinHet is juni 2016 en ik begin net met een nieuwe baan bij de Hanzehogeschool als ambtelijk secretaris van de examencommissie. Het geluk lacht mij toe. Vroeg in de ochtend sta ik onder de douche en voel een knobbeltje in mijn borst.

Na de diagnose kwaadaardige borstkanker gaat het leven gewoon door.

Immers, ik ben aan mijn (tijdelijke) nieuwe baan begonnen aan de Hanzehogeschool, als ambtelijk secretaris examencommissie. Een compleet nieuw onderdeel van het ambtelijk secretarisschap. Ondertussen dwarrelen ook gedachten door mijn hoofd zoals;’ hoe gaat het nu verder en ga ik dood? En wat zal dat erg zijn voor mijn familie en vrienden.’

De operatiedag nadert,de spanning neemt toe. Ik ben altijd erg bang geweest om geopereerd te worden.

Het inbrengen van een infuus en de narcose lijken me echt eng. Maar de vrees is erger dan de werkelijkheid. Het valt allemaal wel mee. Zeker als chirurg Jansen je op gemak stelt met een gezellig praatje. De zorgvuldigheid en empathische houding van alle medewerkers, valt op. En brengt rust.

Normaal zit tussen de laatste bestraling en de eerste chemokuur vier weken. De dokter die mijn bloed beoordeelt zegt dat de bloedwaarden goed zijn, dat ik aan de slag kan met mijn chemoklus. 6 maanden lang 2 keer in de maand, lijkt niet alleen veel, het ís ook veel. 

Mensen die mijn blogs lezen, vinden mij erg positief en vragen of er geen vervelende dingen zijn gebeurd. Nu kies ik er bewust voor om niet alles te vertellen.


Ongeveer drie weken na de operatie volgt een afspraak met oncoloog-radioloog dr. Sinnige. Het is een periode die ik, meer dan een jaar later, niet goed kan reconstrueren.

Het ligt niet aan de artsen, verpleegkundigen, radiolaboranten en receptionistes. Die zijn allemaal aardig. Volgens mij is dit gewoon een ingrijpende tijd.

Na de afronding van de chemokuur zeggen mensen tegen mij:’ maar Hanneke, je bent nu zeker klaar met de behandeling’. Het antwoord is kort maar krachtig:’Nee’, ik slik de komende 5 tot 10 jaar ook hormoonpillen’. De hormonen gieren door mijn lichaam. Mijn omgeving moet dan ook erg wennen aan Hormoon Hanneke/ ook wel Hurricane Hanneke genoemd.